#داریوش اقبالی، شنبه، ۲۰ دی‌ماه، با انتشار پیامی ویدیویی از انقلاب ملی ایران حمایت کرد. او درتوضیح نوشت «در این مقطع حساس تاریخی باید اختلافات را کنار گذاشت و چراغ اتحاد را روشن نگه داشت. با تکیه بر نیروی عظیم مردم، همه بر یک هدف مشترک متمرکز شویم، آزادی ‌‌و رهایی میهن عزیزمان»

تاریخ دیگر وعده نیست، جاوید شاه

این پیامی مستقیم خطاب به نیروهای مسلح و امنیتی ایران است؛ شما که لباس نظامی بر تن کرده‌اید تا از ملت ایران دفاع کنید، و اینک در معرض یک انتخاب تاریخی قرار دارید.

فیلمی تاریخی: نصیحت #دیکتاتور خمینی به دیکتاتور خامنه‌ای(ریس جمهور وقت); «...وقتی دیدید دارید به مردم فشار می‌آورید بدانید که دارید دیکتاتور می‌شوید...»

بعضی آدم‌ها تاریخ را با شمشیر عوض نکردند، با فداکاری کردند… #نجیب_ترین_بانوی_عریان گودیوا زنی بود که می‌توانست مثل خیلی‌ها چشمش را ببندد، در قصر بماند، و از رنج مردم عبور کند. اما نکرد. او دید که مالیات‌های سنگین زندگی مردم شهرش را خرد می‌کند، دید که فقر دارد آرام‌آرام ریشه می‌دواند، و تصمیم گرفت ساکت نماند. بارها از شوهرش خواست بارها تحقیر شد تا جایی که شرطی غیرانسانی گذاشتند تا شاید صدایش خاموش شود. اما گودیوا شرط را پذیرفت… نه برای نمایش نه برای جنجال بلکه برای مردمش. و این‌جا فقط داستان شجاعت یک زن نیست؛ داستان فهم یک شهر است. مردمی که آن روز درها را بستند پنجره‌ها را پوشاندند و نگاهشان را پایین انداختند تا شرافت، قربانی کنجکاوی نشود. همین‌جا اسطوره ساخته شد. نه فقط با برهنگی یک زن بلکه با نجابت یک جامعه. حالا مکث کن… چند ثانیه. اگر امروز کسی به خاطر مردمش از خودش می‌گذشت نه برای شهرت نه برای پول نه برای دیده شدن بلکه فقط برای عدالت… ❓ما چه می‌کردیم؟ حمایت؟ قضاوت؟ تماشا؟ یا سنگ؟ اسطوره‌ها تنها به دنیا نمی‌آیند. آن‌ها یا با فهم ما زنده می‌مانند یا با قضاوت ما دفن می‌شوند. اگر فکر می‌کنی این داستان فقط مربوط به هزار سال پیش است شاید باید دوباره تاریخ را بخوانیم… #اعتراضات_سراسری #ایران #تاریخ

بهرام بیضایی فیلمنامه‌نویس، دراماتورژ، کارگردان، تهیه‌کننده و استاد دانشگاه تهران بود. «درگذشت بهرام بیضایی، از مفاخر ملی ایران در عرصه سینما، تئاتر و ادبیات، فقدانی بزرگ برای فرهنگ و هنر کشور ماست. زنده‌یاد بیضایی هنر را مسئولیتی ملی می‌دانست، و زندگی‌اش را وقف خلق آثاری ارزنده در زمینه اسطوره و تاریخ ایران کرد. او خلاقیت خود را با تعهد و عشق به میهن در هم آمیخت و آثار ماندگاری برای نسل‌های آینده بر جا گذاشت که نقشی ارزنده در پاسداشت هویت ایرانی دارد. فقدان این هنرمند بزرگ و میهن‌دوست را به خانواده و دوستان او و جامعه هنری کشور تسلیت می‌گویم. یاد و نام بهرام بیضایی در تاریخ فرهنگ و هنر سرزمین‌مان ماندگار خواهد بود.»

قابل توجه تاریخ نویسان عزیز،،،،!!!!! لطفاً در تاریخ دوبار ثبت کنید.

۱۵ جمله از تجربیات گابریل گارسیا مارکز، برنده جایزه نوبل ادبیات که احتمالا اکثر انها تجربه ما نیز هست و بیشترشان را در تاریخ ایران بگونه ای خوانده بودم.‌ ۱. كار خلاف فایده‌ای ندارد، حتی اگر با مهارت انجام شود. ۲. یك نوزاد، مادر را از داشتن یك روز هشت ساعته و پدر را از داشتن یك شب هشت ساعته، محروم می‌كند. ۳. قدرت، جاذبه مرد است و جاذبه، قدرت زن. ۴. آینده، ارث انسان نیست، بلكه آن است كه امروز خود انجام میدهد و می‌سازد. ۵. رمز خوشبختی، این است كه كاری را كه انجام می‌دهیم دوست داشته باشیم، نه اینکه كاری را كه دوست داریم انجام دهیم. ۶. ۱۰٪ از زندگی، سرنوشت یا اتفاق است و ۹۰٪ زندگی واكنش ما به اتفاقات. ۷. كتاب بهترین دوست و پیروی كوركورانه بدترین دشمن ماست. ۸. تصمیمات كوچك را با مغز و تصمیمات بزرگ را با قلب بگیریم. ۹. بدون عشق می‌توان ایثار كرد اما بدون ایثار هرگز نمیتوان عشق ورزید. ۱۰. برای لذت بردن از عمر دراز، پس از خوردن نیاز لازم، آنچه میل داریم، را بخوریم. ۱۱. زندگی خوب، در اختیار داشتن كارت‌های خوب نیست؛ بلكه خوب بازی كردن با كارت‌های بد است. ۱۲. تا زمانیکه فكر میكنیم کامل نیست، به رشد وكمال ادامه میدهیم و زمانیکه گمان كردیم تکامل یافتیم، دچار آفت می‌شویم. ۱۳. دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگترین لذت دنیاست. ۱۴.‌زندگی زیباست. #جاويدشاه_تنهارمزپیروزی

ما تاریخ نشان داده است که «سرنوشت همه دیکتاتورها سقوط است.» ◀️بشار اسد سقوط کرد، ◀️خامنه‌ای هم هر لحظه در انتظار سقوط.

این پست رو باید ماهی یبکبار بزارم تا یادآوری بشه فردوسی چه آدم بزرگی بوده در تاریخ و فرهنگ کشورمون ایران 👌 شاهنامه شاهکار فردوسی بزرگ ارجمندترین و اسراری‌ترین کتاب جهان ، که بن‌مایه زنده و جاری در جان و جهان مردم است.

قاهره نه آغوش ،وطن که پایان سفر خورشید بود. آنجا که سایه اش بر ماسه های داغ مصر افتاد، ایران نفسی در سینه حبس کرد و زمزمه ای از غم در شریانهایش دوید. نه تخت سلطنت ، نه تاج پرشکوه ، تنها یک تابوت سنگی سرد بر سینه ی تاریخ. او میراثی از سازندگی را پشت سر گذاشت و خود، چون ققنوسی از خاکستر در غریبانه ترین غروب پر کشید. اهرام، شاهدان خاموشی بودند بر وداع مردی که قلبش برای البرز می تپید اما بالینش نیل شد ،افسوس ، آن همه سالهای روشنایی و آرزوهای نیمه تمام ، اکنون تنها ردی از اشک بر چهره ی نقشه است ، و ما ، با حسرت سالهایی که میتوانست بهتر باشد ، هنوز صدای قدمهای او را در کوچه های تاریخ می شنویم . او رفت ، اما روح آبادانی اش هرگز از یاد این خاک نخواهد رفت . در وداعش حتی نخلهای مصر نیز سر تعظیم فرود آوردند.

جنگل های #هیرکانی را بشناسیم میراثی ۴۰ میلیون ساله از دل تاریخ #ایران بی تفاوتی به ویران شدن ایران گناهی نابخشودنی ست