— حافظ شیرازی | با صدای فریدون فرخزاد
> «نفسِ بادِ صبا مشکفشان خواهد شد
عالمِ پیر، دگرباره جوان خواهد شد
ارغوان جامِ عقیقی به سمن خواهد داد
چشمِ نرگس به شقایق نگران خواهد شد
این تطاول که کشید از غمِ هجران بلبل
تا سراپردهی گل نعرهزنان خواهد شد»
در این غزل، «بهار» نماد رستاخیز امید است.
حافظ به ما میگوید رنج، تمامیت جهان نیست؛
همانگونه که هجران میروید، وصل نیز در نوبتِ خویش میرسد.
بازگشتِ طراوت، وعدهی طبیعت نیست
وعدهی تقدیر است:
چرخ میچرخد، و آنچه امروز ملال است، فردا مجالی برای شکفتن خواهد بود.
> «نفسِ بادِ صبا مشکفشان خواهد شد
عالمِ پیر، دگرباره جوان خواهد شد
ارغوان جامِ عقیقی به سمن خواهد داد
چشمِ نرگس به شقایق نگران خواهد شد
این تطاول که کشید از غمِ هجران بلبل
تا سراپردهی گل نعرهزنان خواهد شد»
در این غزل، «بهار» نماد رستاخیز امید است.
حافظ به ما میگوید رنج، تمامیت جهان نیست؛
همانگونه که هجران میروید، وصل نیز در نوبتِ خویش میرسد.
بازگشتِ طراوت، وعدهی طبیعت نیست
وعدهی تقدیر است:
چرخ میچرخد، و آنچه امروز ملال است، فردا مجالی برای شکفتن خواهد بود.
— حافظ شیرازی | با صدای فریدون فرخزاد
> «نفسِ بادِ صبا مشکفشان خواهد شد
عالمِ پیر، دگرباره جوان خواهد شد
ارغوان جامِ عقیقی به سمن خواهد داد
چشمِ نرگس به شقایق نگران خواهد شد
این تطاول که کشید از غمِ هجران بلبل
تا سراپردهی گل نعرهزنان خواهد شد»
در این غزل، «بهار» نماد رستاخیز امید است.
حافظ به ما میگوید رنج، تمامیت جهان نیست؛
همانگونه که هجران میروید، وصل نیز در نوبتِ خویش میرسد.
بازگشتِ طراوت، وعدهی طبیعت نیست
وعدهی تقدیر است:
چرخ میچرخد، و آنچه امروز ملال است، فردا مجالی برای شکفتن خواهد بود.